1999: Gorilla-buitenverblijf (ƒ 1.000.000,- / € 450.000,-)

De plannen voor een nieuw buitenverblijf voor de gorilla’s lagen er al geruime tijd. In 1993 startten de Vrienden een actie om het benodigde geld bij elkaar te brengen. In 1995 was er één miljoen gulden bijeen gebracht!

Doordat de Diergaarde mocht gaan uitbreiden aan de andere kant van de spoorlijn werd het gorillaproject even opgeschoven. Maar uitstel betekende geen afstel: in de zomer van 1999 was het verblijf klaar en konden de gorilla?s heerlijk van de buitenlucht genieten op hun nieuwe perk.

Het gebied is landschappelijk zo aantrekkelijk mogelijk gemaakt, zowel voor de dieren als voor het publiek. Er zijn hoogteverschillen, zodat de dieren uit elkaars zicht kunnen zitten. Het is aangekleed met bomen, struiken, grassen en kruiden. Sommige bomen zijn echt bedoeld om in te klimmen. Via beplantingslijsten uit andere dierentuinen zijn planten uit gekozen die gorilla’s niet lusten. Heel belangrijk zijn schuilmogelijkheden tegen regen of teveel zon, en warmteplekken. Er zijn diverse verwarmde shelters aangebracht.

Op twaalf plekken in het verblijf zijn zware metalen kisten ingegraven. Hierin zit een emmer met allerlei voedsel voor de gorilla’s. De deksels worden via een zware elektromagneet op hun plaats gehouden. Door middel van schakelklokken kan de stroom op willekeurige momenten van de magneten gehaald worden, en gaat het deksel van de kist open. Elke ochtend stelt één van de verzorgers de klokken in en het is voor de dieren dus altijd weer een verrassing wanneer er een deksel open gaat.

Tijdens de opening op 15 juli 1999 bleek dat veel Vrienden hebben uitgekeken naar het nieuwe verblijf. Circa 750 (!) Vrienden waren aanwezig om de gorilla’s de eerste stappen op het gras te zien zetten.

De aanwezigen genoten van een speciaal programma op deze zwoele zomeravond. Dankzij de hulp van de Afrikaanse winkel ‘Sanaa Africa’, medewerkers van Diergaarde Blijdorp en natuurlijk ons eigen promotieteam was het terrein bij het Kiboko-restaurant omgetoverd tot een ‘Afrikaans’ plein.

Onder het genot van speciale Afrikaanse hapjes en drankjes konden de Vrienden luisteren en kijken naar Afrikaanse drummers en dansers. Voor een selecte groep geïnteresseerden vertelde storyteller Samba enkele fantastische Afrikaanse verhalen.

April 2011 kregen de gorilla’s bezoek. Niet oorspronkelijk geplande colobusapen, maar witneusmeerkatten.

Het samenvoegen van deze twee apensoorten is bedoeld als een vorm van verrijking. De dieren krijgen zo meer afwisseling en uitdaging in hun leefomgeving en bovendien weerspiegelt het ook de natuurlijke situatie. In West Afrika leven deze soorten eveneens in hetzelfde biotoop. Ze verdragen elkaar over het algemeen goed, hoewel de brutale witneusmeerkatten de gorilla’s meestal wel de baas zijn qua behendigheid en snelheid.

Het gebied is opnieuw ingericht om in de behoeften van de twee apenfamilies te voorzien. Zo kunnen de witneuzen langs touwen tussen de bomen rondklauteren over bijna het hele terrein en indien nodig aan de gorilla’s ontsnappen. Ook kunnen zij de privacy opzoeken van hun aparte binnenverblijf, wat niet toegankelijk is voor de gorilla’s.

De gorilla’s daarentegen kunnen weer relaxen achter de bosjes of in de speciaal voor hen verankerde stevige klimbomen. Alles is er op gericht om het de dieren zo veel mogelijk naar de zin te maken.

In dierentuinen zijn grote witneusmeerkatten (er bestaat ook een kleine witneusmeerkat) maar zelden te zien. Zij worden nog niet gerekend tot de ernstig bedreigde diersoorten. Maar in hun verspreidingsgebied in West-Afrika verdwijnt het oerwoud in snel tempo en worden zij helaas ook als bushmeat verhandeld. Wat dat betreft ondergaan zij hetzelfde treurige lot als gorilla’s.